مجمع الجزاير گالاپاگوس مجموعه اي از 13 جزيره آتشفشاني و صخره ها و جزير هاي كوچك متصل به هم است كه درست در زير خط استوا در 600 مايلي (962 كيلومتر) غرب اكوادور در آمريكاي جنوبي واقع شده است. قديمي ترين جزيره حدود 4 ميليون سال عمر دارد و جوان ترين آنها در حال حاضر در حال شكل گيري و تشكيل است. در واقع، جزاير گالاپاگوس به عنوان فعال ترين مناطق آتشفشاني دنيا محسوب مي شوند.

اين جزاير به طور اتفاقي در سال 1535 كشف شد وقتي كه كشيش توماس برلنگ، كشيش پاناما با كشتي به سمت پرو حركت كرد تا به جدال بين فرانسيكو پيزارو و نماينده ي او كه  بعد از غلبه بر اينكا ها بوجود آمده بود خاتمه دهد. كشتي كشيش بعد از اينكه باد قطع شد متوقف شد و توسط جريان هاي قوي اقيانوسي به سمت گالاپاگوس منحرف شد. در شرح سفرش او شرايط جزيره را گرمسيري همراه با لاك پشت هاي عظيم الجثه اش توصيف كرده و همچنين او در مورد سوسمار هاي بزرگ دريايي و شير هاي دريايي و گونه هاي مختلف پرندگان مطالبي را نوشته است و حيوانات دست آموزي كه مي توانند بازديد كنندگان مدرن را به هيجان اورند نيز مطالبي را ذكر كرده.

بر اساس مشاهدات كشيش، جزاير به ندرت بازديد شده بودند و پناهگاهي براي دزدان دريايي و كشتي هاي صيادي اسپانيايي قرن 15 بود. متعاقبا آنها شكارچي وال ها و سيل هاي دريايي شدند. بيشترين جذابيت براي بازديدكنندگان سيل هاي دريايي خزدار و لاك پشت هاي غول پيكر بوده. لاك پشت هاي عظيم الجثه مي توانستند به مدت يك سال بدون آب و غذا در طول سفر هاي دريايي در كشتي زنده بمانند. بر اين اساس جمعيت لاك پشت ها بسيار كاهش يافت. هر جزيره لاك پشت هايش تنوع خاص خودشان را داشتند و غارت باعث انقراض بسياري و جايگزيني ساير موارد در خطر انقراض شد. امروزه، لاك پشت جزيره پينتا Pinta توسط لاك پشتي نر به نام   "Lonesome George" نجات داده شده.

 

اين جزاير براي اولين بار در سال 1570 بر روي نقشه ها ظاهر شد كه "جزاير لاك پشت ها" نام گرفته بود.

 

چارلز داروين اولين كسي بود كه در سال 1835 مطالعات علمي را در اين جزيره انجام داد. او دانشجويي جوان در خارج از دانشگاه و طبيعي داني كه در سفر علمي ، جغرافيايي به دور دنيا در سال(1831 - 1836)، همراه كشتي HMS بيگل بود. او چهار سال را به بررسي حيات وحش و مطالعات زمين شناسي آمريكاي جنوبي صرف كرد. داروين مدعي است كه جزاير گالاپاگوس منبع تمام عقايد و تحقيقاتش بوده. گالاپاگوس و داروين رابطه اي بسيار نزديكي با هم دارند.

امروزه گالاپاگوس تحت مالكيت اكوادور است و به عنوان قسمتي از پارك هاي ملي حفاظت مي شود. تقريبا %95 اين جزاير جزئي از پارك است. مابقي توسط 14 هزار نفر در چهار اجتماع اصلي مسكوني شده اند. اين جزاير توسط خدمات ملي پارك گالاپاگوس و ايستگاه تحقيقات چارلز داروين اداره مي شوند. خدمات پارك ، پارك بان ها و راهنما هايي را استخدام كرده كه مسئوليت سرپرستي توريست هايي كه هر ساله از جزيره بازديد مي كنند را بر عهده دارند. ايستگاه تحقيقات داروين هم مسئوليت هدايت و راهنمايي برنامه هاي تحقيقاتي و حفاظتي را بر عهده دارد. هم اكنون هم كار پرورش و رها سازي لاك پشت ها و سومار ها را انجام مي دهند.

در حال حاضر كميسون هاي براي حفاظت و نگهداري ازاين جزيره تشكيل شده كه هر عضو با  مبلغي در حدود 24 دلار يا بيشتر مي تواند به حفط اين جزيره كمك كند و در مقابل به مدت يك سال اشتراك "اخبار گالاپاگوس " را مجاني دريافت مي كند و همچنين شركت در سخنراني هاي علمي و دريافت خبر ها به طريق الكترونيكي و جايزه 100 دلاري به همراه بليط افتخاري نيز از مزاياي عضويت در اين گروه است. تعداد اين اعضا حدود 11 هزاز نفر است كه نقش مهمي را در حفاظت آن بر عهد دارند.

گياهان و جانوراني شبيه آنچه به داروين در نظريه منشا گونه ها كمك كرد امروزه هنوز هم در جزيره زندگي مي كنند. به دليل جدايي از شكارچيان خشكي و رقابت، در آنجا گونه هاي متعددي وجود دارند كه در هيچ جاي ديگر از كره زمين نمي توان آنها را يافت كه نسبتا از انسان ها نمي ترسند. سوسمار هاي زميني و لاك پشت هاي غول پيكر و جمعيت سيل هاي(فوك) دريايي جزء خارق العاده ترين موجودات طبيعت هستند.

بازديدكنندگان با ديدن اين حيوانات شگفت انگيز حيرت مي كنند. همه آنها به علت نوع تكاملشان (برخورد نداشتن با انسان ها) از انسان ها نمي ترسند. سموسمار ها و لاك پشت ها همانند ستاره هاي خسته سينما حمام آفتاب مي گيرند. بي توجهي بيش از حد اين حيوانات آنها را آسيب پذير مي كند. اعمال نسنجيده از جانب انسان ها باعث تغيير بي بازگشت در رفتار آنها مي شود و موجبات گوشه گيري آنها را فراهم مي كند.

58 گونه مختلف از پرندگان در گالاپاگوس وجود دارند كه تقريبا نيمي از آنها بومي منطقه هستند. در ميان آنها آلباتروس ها و پليكان ها و فلامينگو ها و قره قاز و پنگوئن گالاپاگوس كه تنها پنگوئني است كه در جنوبي ترين قسمت كره زمين زندگي مي كند. پرندگان به اندازه اي زياد و متنوع هستند كه بازديدكنندگان در سفر هاي يك هفته اي خود حدود 20 تا 30 گونه از آنها را مي بينند.